 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Week 37 - Koude noordenwind |  |
|
Week 37 - Zondag 18 september 2005 om 13:07 uur Gisterennacht zat het hier in het oosten tegen het vriespunt aan en vannacht was het niet zo heel veel warmer. Oef! Wat fris. De verwarming is weer voor het eerst aangegaan. Mijn kuipplanten heb ik gewoon nog even in hun sop gaar laten koken buiten. ) Ze staan redelijk beschut en ik moet eigenlijk nog gaan nadenken hoe ik ze allemaal laat overwinteren. Ineens krijg ik zo'n donkerbruin vermoeden dat ik daar een klein beetje meer haast mee mag maken. Aankomende week wordt het weer redelijk aangenaam septemberweer. Daar ben ik blij mee, want ik hoop er eigenlijk op dat ik ook dit jaar tot eind oktober kan genieten van de - ondertussen alweer anderhalve meter hoge - Cosmea's in mijn voortuin. Echte vorst maakt overigens een eind aan alle bloei in mijn tuin, want ook de bloemen van de winterharde Japanse anemoon (op de foto zie je Anemone japonica 'whirlwind') zijn daar niet tegen bestand. Laat die koude wind nog maar even in het Noorden hangen!) Wat wel grotendeels blijft zijn de grote hoeveelheden zaaddoosjes aan de planten. Ze blijven wellicht niet zo groen als deze zaaddoosjes van de eenjarige Hibiscus trionum, maar ook in een ander tintje - meestal strogeel of donkerbruin - vind ik ze prachtig. De zaden in deze harige transparante bolletjes zijn nog niet rijp. Bij de meeste zaden is het heel duidelijk te zien wanneer je kunt oogsten. Met een beetje logisch nadenken en goed kijken valt het doorgaans wel te achterhalen. Bij de Hibiscus wordt dit groene omhulsel papierachtig en lichtbruin. Het scheurt open, waardoor de zwarte zaden zichtbaar worden. Je hoeft nu maar heel lichtjes met je vingers over de zaden te bewegen en ze laten al los. Als ze nog te vast zitten of nog groen gekleurd zijn - ipv bruin of zwart - ben je te vroeg. Als je daarentegen te lang wacht dan hebben de zaden uit eigen beweging hun omhulsel verlaten en ben je iets te laat. Dat overkomt mij nog regelmatig. Gelukkig krijg ik het jaar erop weer een herkansing.) De zaden van de wonderboom (Ricinus communis) zijn bij mij nog steeds niet rijp. Ook die horen open te barsten als de dikke 'bonen' rijp en zwart zijn. De niet rijpe zaaddozen van de Ricinus zijn bijzonder mooi. Ze lijken wat op de zaaddozen van de kastanje, maar zijn veel kleiner, hebben veel zachtere stekels, zijn glanzend en hebben een warme rode blos. Ze kleuren bijzonder mooi bij de herfst.) Nog zo'n schitterende plant die de hele zomer in deze kleur getooid is, maar daarmee pas in september echt de show steelt. Het is Persicaria microcephala 'Red Dragon'. Een plant die haar rode bladeren in lange, niet al te stevige slierten de lucht in stuurt. Omdat ze niet zo stevig op haar eigen benen kan staan sluit ik haar een beetje op tussen andere planten die stevig genoeg zijn om haar te stutten. Ze heeft zo haar handicap, maar met een beetje goede wil merk je daar niks van en kun je genieten van vurig rode bladeren. Dat is ze wat mij betreft dubbel en dwars waard.) Dit zijn de mooie bladeren van Persicaria filiformis. Ze zijn fluweelachtig, lichtgroen en hebben een scherpe chocoladebruine tekening. Ook zij zien er vanaf het voorjaar - wanneer de eerste bladeren zich laten zien - zo uit, maar staan nu in een enorme pol bijeen waardoor ze veel meer impact hebben. De ragfijne aartjes waarmee deze Persicaria bloeit heb ik twee weken geleden al laten zien. Dit keer mag alle aandacht naar het blad.) Dit is een cylcaampje. Ik weet alleen niet precies welke soort. Ik heb op dezelfde plek twee zelfgezaaide soorten geplant. Te weten Cyclamen hederyfolium en Cyclamen colchicum. Nu bloeit er één en ik heb geen idee welke het is. Laat ik het maar houden op een herfstbloeiend cyclaampje. Ze staat tussen het donkere grasachtige loof van Ophiopogon planiscapus. ) Nog één laatste plaatje, want dadelijk ga ik op pad. Dit keer eens niet naar een tuin, maar naar Enschede voor het Muziekfestival. Er is een act die ik heel graag wil zien. Mondo Leone heet het en ik hoop dat het niet zo druk is dat we niet meer naar binnen kunnen. We zullen zien. In ieder geval is dit dus de afsluiter voor vandaag. Het zaadpluis van Eupatorium maculatum 'Atropurpureum' tegen de vrolijk schijnende zon. Wie nog niet is uitgelezen kan twee nieuwe tuinverslagen lezen. Van de Tuinen van Appeltern en een wandeling door het Buurserzand. Ik ga van de zon genieten! |
|
|
Week 36 - Must see Ik kreeg al lange tijd signalen uit mijn omgeving dat ik er naart... 07-09-2008 20:22 Week 26 - Bingerden in noodweer Er valt ondertussen zoveel te vertellen dat ik niet eens weet waa... 23-06-2008 11:20 Week 14 - Lente-update Het is de hoogste tijd voor een lente-update, want we zijn ondert... 06-04-2008 17:26 Week 4 - Schoon schip en spierpijn Na mijn laatste verhaaltje, waarin ik schreef dat het zogenaamde ... 27-01-2008 11:41 Week 50 - Sneak Preview De tuin is een troosteloos hoopje ellende. Da's niets nieuws, wan... 11-12-2007 14:11 Week 46 - Buitengewoon Tuinieren Het afgelopen jaar kwam ik veel minder aan het tuindagboek t... 13-11-2007 20:56 Shera's Tuinarchief Nog niet uitgelezen..? In het archief vind je meer tuinverhalen die ik heb geschreven. |
|
