 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
 |
Week 17 - De grote belofte |  |
|
Week 17 - Zaterdag 30 april 2005 om 20:31 uur Ik ben soms zo bezig met de vierkante centimeter dat ik het grote geheel een beetje uit het oog verlies. Nu heb ik een paar van die grote blikvangers die simpelweg niet aan de aandacht kunnen ontsnappen. Ik zal ze even voorstellen:  Dit is de Clematis montana 'Elizabeth' die nu de - in de winter kale - muur versiert met een waterval aan zachtroze bloemen. Vandaag was het een beetje bewolkt en eigenlijk zijn de kleuren dan nog mooier. Dit is helemaal een plant naar mijn hart, want ze is mooi als geheel, maar ook van dichtbij, want elke vierkante centimeter wordt bevolkt door een bloem. Mooi!!  Dit is Astilboides tabularis, of 'Tafelblad'. Het is een echte schaduwplant. In de zon verdrogen de randen van het blad en gaan ze slap hangen. Ook worden de bladeren in de schaduw veel groter. Een week of twee, drie kwamen ze net uit de grond en nu heeft het grootste blad al een diameter van bijna 40 cm. De bloei bestaat uit grote witte pluimen, een beetje astilbe-achtig, maar alleen al om de bladeren is dit een grote favoriet van mij. Het blijft die frisse lentegroene kleur het hele seizoen houden en heeft een mooie zachtfluwelen glans. En speciaal voor de man van Mieke... Dit lijkt toch niet op sla?! Hier staat mijn tuin bomvol mee. Het is Tellima grandiflora en ik had vorig jaar zaad (van Carla Beltgens) van zowel een paarsbladige als een roodbladige. Omdat dat soort eigenschappen meestal niet soortecht worden doorgegeven heb ik van beide wat meer gezaaid in de hoop er toch een gekleurde uit te krijgen. Naar mijn idee is dat maar met één exemplaar gedeeltelijk gelukt, die heeft een beetje rode nerven in het blad. De rest is gewoon groen geworden, maar het werden in zo'n tempo gezonde planten dat ik er heel veel van in de tuin heb geplant. Nu zijn het stuk voor stuk planten van enorm formaat (zeker als je erbij bedenkt dat ze pas vorig jaar zomer zijn gezaaid) en ze domineren momenteel zo'n beetje de hele tuin.  De bloemen van de plant worden meestal omschreven als onopvallend en dat zijn ze ook. Ze zijn fris lentegroen en zo klein dat ik ze zelfs in de macrostand niet beeldvullend op de foto kan zetten. Dit is zo'n plant die je eigenlijk niet op de vierkante centimeter moet gaan bekijken, omdat je dan de grootste waardevolle eigenschap mist. Door de vele stengels die bezet zijn met die kleine groene bloemen vormen ze een soort transparante schermen waar ik helemaal weg van ben. Allemaal kleine lente-achtige friemeltjes. Die overigens van dichtbij bekeken ook heel mooi blijken te zijn. De bloemen krijgen heel langzaam een zachtrood blosje. Of is dat alleen het geval in mijn tuin, omdat dit plantje - dat zo zijn best doet om onopvallend te blijven - per ongeluk behoorlijk de show steelt? Deze Allium Gladiator knapt letterlijk uit haar vel. Het 'velletje' is zo dun dat je de bloemen er al doorheen kunt zien. Nog even en dan is dat vel verleden tijd en schittert daar een flinke bol in prachtig lila. Ik ben gek op dat soort ontploffingen. En vooral als het allium's betreft. Die zijn mooi als knop, in bloei èn als zaadhoofd. Alleen het blad is soms wat minder aantrekkelijk, maar dat is in die overvolle borders van mij geen probleem. Die raken wel overgroeid.  Dit is eigenlijk geen echte blikvanger, want daarvoor valt ze te weinig op (behalve als je deze plant echt massaal aanplant, natuurlijk). Je kan haar bijna missen en na de bloei je ineens afvragen of daar niet... ? Mij overkomt zoiets nooit, want daarvoor is mijn tuin te klein en zit ik er te vaak bovenop. Als je haar dan ontdekt dan ben je ook gelijk verliefd. Kun je nagaan, dit zijn pas de knoppen! Ik zal verraden wat het is: Veronica gentianoides. Ze bloeit met staalblauwe lieflijke bloemetjes, maar heel misschien vind ik deze aren bezet met knopjes eigenlijk nog het mooist.Week 17 - Vrijdag 29 april 2005 om 11:32 uur Wat een geweldig groeizaam weer! Heerlijk veel zon en dan als je net denkt dat de tuin eigenlijk wel een buitje kan gebruiken, komt er net één voorbij. Alsof je het op bestelling kunt krijgen. Het zou nog nèt iets mooier zijn als die regen alleen 's nachts zou vallen...  Nu regent het dus, of eigenlijk is het meer een miezerbuitje. Ach, een mooi moment om mijn tuindagboek weer te updaten. De foto's stammen uit de zonnige dagen. Dit hier is bijvoorbeeld de Heuchera 'Palace Purple' Ze is niet werkelijk zo rood, maar wel als je haar fotografeert tegen de zon in. Misschien gelijk iets om over na te denken als je er een plekje voor zoekt. Zodat je deze plant eenvoudig kunt bekijken met de zon in haar rug. Misschien ook een tip voor mezelf, want ik moest helemaal in mijn border kruipen om deze foto te maken. Nog zo eentje, maar deze heb ik wel goed geplaatst. Als de zon door haar bladeren schijnt dan licht ze helemaal rood op. Het is de Ligularia dentata 'Othello' (kruiskruid, vanwege de bloemen die in de zomer verschijnen en waarbij de bloembladeren precies gekruist tegenover elkaar staan). Ze zijn dit jaar zo goed als gaaf en dat is werkelijk voor het eerst. Zou het aan mijn (biologische)slakkenkorrel-gestrooi liggen, of aan het feit dat het niet zoveel regent dat ik dit jaar minder last heb. Ik weet het niet, maar ik ben er erg blij mee. Ik maak er gewoon een mini-thema van. Nog eentje met de zon in haar rug. En wederom voor het eerst met gaaf blad. Ik begon al haast te denken dat hosta's niet mijn ding waren. Ze waren gewoon opgevreten voordat ik ervan kon genieten. Ik moet oppassen dat ik niet iedereen slakkenkorrels ga aanpraten, maar ik moet toch echt bekennen dat ik er blij mee ben. Blijkbaar is er nog steeds genoeg slak te vinden in de tuin, want 'de egel' (woont niet in de tuin, maar loopt er wel regelmatig doorheen) is weer geweest. Dochter Lüke merkte dat in paniek, toen ze bovenop z'n uitwerpsel was gaan zitten. Glimmend zwart, dat kan niet missen. Welkom terug! Het lijkt wel alsof ik express allemaal foto's heb uitgezocht die iets met de zon te maken hebben, maar dat is niet zo. Het zijn blijkbaar gewoon de mooiste foto's. Dit is Clematis recta 'Purpurea'. Het blad van deze soort is grijsgroen, maar de uitlopers hebben een bijzonder purperen waas die langzaam vervaagt. Bijzonder charmant. Deze heb ik vorig jaar aan het eind van de zomer gekocht en weet nog niet hoe ze groeit en bloeit. Eigenlijk is dit prille begin al zo mooi dat ik haar een plekje in elke tuin zou gunnen. Dit is een foto van een plant die ik bijna had opgegeven. Het is Smilacina racemosa, ze lijkt wat op salomonszegel, maar is polvormend en bloeit in pluimen aan het eind van de bladstengels. Vanwege de gelijkenis luidt de Nederlandse naam 'valse salomonszegel'. Ik heb haar al drie jaar en ze wilde gewoon maar niet aanslaan. Dan kwam er 1 enkel stengeltje aan en dan ging ze weer ondergronds en wist ik niet of het nu voorgoed zou zijn. Vorig jaar wilde ik nog één plekje proberen en heb haar nog éénmaal verplant. Ik was erg verbaasd te zien dat deze plek zoveel goed doet. Het is zowaar een echte pol en begint te bloeien!! Nog een keer, omdat ik het zo mooi vind, de kunstig ontrollende bladeren van een varen. Het lijken net pootjes, helemaal behaard en oranje-bruin. Simpelweg fascinerend! Ze lijken eigenlijk helemaal niet op wat straks het resultaat zal zijn en ik begin me ineens af te vragen waar die haartjes blijven. Vallen ze eraf? Worden ze deel van iets anders? Ik ga daar eens op letten en als ik het ontdek laat ik het weten. Dit is één van de tientallen akeleiknoppen in mijn tuin. Misschien is het, zo als foto, helemaal niet zo bijzonder, maar ik wil die toch in mijn tuindagboek plaatsen. Ze zijn namelijk de reden van de titel van deze week. Ik heb nog nooit een akelei gekocht. Alle akeleien (en het zijn er veel) zijn zelf gezaaid. Vorig jaar heb ik ontzettend veel verschillende soorten gezaaid en die gaan dit jaar allemaal bloeien. Bij de meeste is het een kwestie van dagen. Nu wordt ik enthousiast van elke plant die gaat bloeien, maar bij deze helemaal. Akeleien zijn namelijk over het algemeen niet zo zaadecht en het is dan ook een grote verrassing wat er uit gaat komen. Ik ben zo benieuwd. De mooiste resultaten komen natuurlijk in m'n tuindagboek! Het blijft een schatje. Dit is Geum rivale, het knikkend nagelkruid. Ze zaait zich aardig uit, maar dat neem ik voor lief. De overtollige zaailingen verwijder ik gewoon en voor de rest geniet ik van deze bescheiden plant. Haar kopjes gebogen alsof de bloem niet mooi genoeg zou zijn om aan de wereld te laten zien. Maar dat zijn ze wel! De bloemblaadjes zijn zacht oudroze wat heel mooi staat bij de purperrode schutblaadjes. Die schutblaadjes kun je door die verlegen houding van dit plantje wèl heel goed zien. Misschien is die bescheidenheid dus eigenlijk maar schijn en weet ze dondersgoed vanaf welke kant ze het mooist is. Kopjes buigen, dus! Op dit plaatje staan de bloemen van de Geranium phaeum, de 'weduwe in de rouw' of 'donkere ooievaarsbek'. Het blad van deze geranium heeft mooie donkere vlekken en de bloemen zijn heel diep purperrood. Ze heeft niks weg van een rouwende weduwe, want eigenlijk is het een heel vrolijk plantje met een uitbundige bloei die nu op een hoogtepunt is, maar daarna nog maanden mondjesmaat aanhoudt. Zeker als je de zaadhoofden verwijdert. Wat mij betreft een feestelijk plantje met mooi versierde bladeren. Ze woekert wel (zaait zich uit), maar dat vind ik, net als bij het nagelkruid niet zo'n bezwaar. Dan heb ik weer een goede reden om op mijn knieën tussen de planten te vertoeven. Dit is mijn vrolijke voortuin die bomvol staat met onder andere een reus van een Dicentra spectabilis, de al eerder gefotografeerde gele lelietulpen, tientallen akeleien in knop en allerlei andere planten die opeengepakt staan om straks een explosie aan bloemen te gaan geven. Alles is gezonder dan ooit en de Cosmea's van vorig jaar hebben zich spontaan uitgezaaid. Ik had niet gedacht dat het zaad zo winterhard zou zijn, maar het lijkt een heuse plaag te gaan worden. Voorzichtig wieden dan maar, want ik wil al het andere moois ook een kans geven. Morgen gaat de zon weer uitbundig schijnen (een belofte van het KNMI, die kunnen er ook wat van) en zondag staat er een bezoekje aan De Kleine Plantage in Eenrum gepland. Daar hebben ze dit weekend bollen- en heesterdagen en zijn zowel Rita van der Zalm als Arborealis uitgenodigd met de toppers uit hun collecties. Het belooft wat! |
|
|
Week 36 - Must see Ik kreeg al lange tijd signalen uit mijn omgeving dat ik er naart... 07-09-2008 20:22 Week 26 - Bingerden in noodweer Er valt ondertussen zoveel te vertellen dat ik niet eens weet waa... 23-06-2008 11:20 Week 14 - Lente-update Het is de hoogste tijd voor een lente-update, want we zijn ondert... 06-04-2008 17:26 Week 4 - Schoon schip en spierpijn Na mijn laatste verhaaltje, waarin ik schreef dat het zogenaamde ... 27-01-2008 11:41 Week 50 - Sneak Preview De tuin is een troosteloos hoopje ellende. Da's niets nieuws, wan... 11-12-2007 14:11 Week 46 - Buitengewoon Tuinieren Het afgelopen jaar kwam ik veel minder aan het tuindagboek t... 13-11-2007 20:56 Shera's Tuinarchief Nog niet uitgelezen..? In het archief vind je meer tuinverhalen die ik heb geschreven. |
|
